Wie is Maxe?

  • Werkt op het Mundus College in Amsterdam
  • Docent en vakgroepleider Persoonsvorming & Socialisatie
  • Mentor van de ‘vmbo-kansklas’
  • Coördinator praktijkonderwijs en vmbo leerjaar 1
  • Zet zich in voor kansengelijkheid, burgerschap en talentontwikkeling
  • Politicoloog
  • Geboren in 1993
  • In augustus verschijnt mijn boek: “Geen stress, we gaan het maken!”

Mijn eigen verhaal

Vier jaar geleden kwam ik terecht in het onderwijs. Ik ben politicoloog, maar door buurthuiswerk in de Amsterdamse Transvaalbuurt ben ik verknocht geraakt aan het werken met kinderen en jongeren.

Ik ben opgegroeid in Amsterdam-Oost, ik ging daar naar de gemengde buurtschool, voetbalde op het plein en had het naar m’n zin. In de jaren die volgden zag ik het leven van mijzelf en mijn oud-klasgenootjes steeds verder uiteenlopen. Ik zag de kansenongelijkheid, al wist ik toen nog niet dat er een woord voor was.

Het zette me aan het denken en zorgde ervoor dat ik politicologie ging studeren. Tijdens mijn studie verhuisde ik naar de Transvaalbuurt, iets verderop in Amsterdam-Oost. Ik runde daar met vijf anderen een buurthuis. Om geld te verdienen was ik oppas in andere wijken. Door deze combinatie werd ik bewuster van de ongelijkheid: tussen de kinderen op wie ik paste en de kinderen die langskwamen in het buurthuis. Tussen de kansen van de kinderen in Transvaal en de kinderen in Zuid. Tussen het beleid waarover ik leerde in de boeken en de realiteit die ik zag.

Ik ontdekte dat ik met jongeren wilde werken. Als politicoloog kun je veel veranderen. Je kunt bijdragen aan het verbeteren van beleid, kritisch zijn en hopen dat je de wereld verder helpt. Als docent sta je midden in die wereld. Je bent dag in dag uit bezig met de toekomst van jongeren. Je weet wat er in hen omgaat en kan aan de hand daarvan dingen anders doen. Kritisch zijn. Nadenken over oplossingen.

Hoe graag we het ook zouden willen, je toekomst heb je in Nederland echt niet voor het uitkiezen. Afkomst en niveau zijn van wezenlijk belang voor je plek in de maatschappij. Het onderwijs kan een grote rol spelen in het rechttrekken van deze ongelijkheid, maar moet dan wel veranderen. Hoge verwachtingen van álle kinderen en nadruk leggen op álle talenten zijn daarbij de sleutel. Kinderen leren van jongs af aan dat taal en rekenen de basis zijn. We leren ze onbewust dat als ze daar niet goed in zijn, ze het niet ver zullen schoppen. Dat klopt niet.

We moeten leerlingen laten zien dat ze iemand zijn. Iemand met mooie eigenschappen, aandachtspunten, gedachtes en gevoelens die ertoe doen. We moeten laten zien dat iedereen op zijn of haar eigen manier een bijdrage kan leveren aan de maatschappij. Uiteindelijk denk ik dat dit zal leiden tot een inclusievere samenleving.

In het jaar dat ik op het Mundus College kwam, begon de school net met het ontwikkelen van het vak persoonsvorming en socialisatie. Ik heb me daar vol enthousiasme ingestort. Het is het vak waar voor mij alles in samenkomt. De naam is niet ideaal, maar de pijlers zijn dat wel: de leerling laten ontdekken wie hij of zij is en in wat voor wereld hij of zij wil leven. De wereld leren begrijpen en over alles met elkaar in gesprek gaan.

Geen onderwerp gaan we uit de weg: dat maakt het vak zo mooi. Een klas komt zo dichter bij elkaar en je merkt dat je alles kunt bespreken. Mensen vragen mij vaak: “Ben je niet bang als lesbische juf voor een vmbo-klas? Ben je niet bang dat ze niet willen leren? Ben je niet bang…” Nee, ik ben niet bang. Ik hoop dat die angst snel uit de samenleving verdwijnt.

Ik werk heel bewust op een vmbo- en praktijkschool. Ik wil helpen bouwen aan de toekomst van deze leerlingen. De discriminatie die ze elke dag ervaren, de onder-advisering en de enorme focus op Nederlands en rekenen hebben ervoor gezorgd dat ze geen toekomst voor zichzelf zien. Dat doet pijn en daar wil ik wat aan doen.

Dat doe ik onder andere als  mentor van de vmbo-kansklas. Mijn leerlingen hebben een praktijkschooladvies van de basisschool gekregen, maar we begeleiden hen met een jaar extra naar een vmbo-diploma. Kansenongelijkheid in de kern aanpakken dus. Hoe dit gaat kun je lezen in mijn boek dat eind augustus 2021 verschijnt.

Ik merkte dat het leven van mijn leerlingen voor veel mensen onbekend is. Ik ben gaan schrijven, eerst op deze website, vervolgens aan het boek. Wanneer ik met mijn leerlingen praat besef ik hoe bevoorrecht ik ben, met de kleur van mijn huid en het leven dat ik leid. We weten dat er discriminatie, kansenongelijkheid en armoede is, maar tegelijkertijd zijn veel mensen verbaasd over de verhalen die ik vertel.

Ik hoop dat je door het lezen van deze verhalen een beeld krijgt van het leven van deze jongeren. Wat er op hun pad komt, wat er in hun hoofd omgaat, hoeveel effect de woorden van anderen op hen hebben en bovenal hoeveel liefde er in mensen schuilt. Ik hoop dat je kritisch naar de samenleving gaat kijken en wellicht zelfs mee gaat bouwen aan veranderingen.

Ik heb met trots als politicoloog voor het onderwijs gekozen: daar waar je jongeren kan laten zien dat ze er mogen zijn.

Laatste verhalen

Verhalen

Gelijk is gelijk

Vandaag komen de trainers van ‘gelijk = gelijk’ langs. Ze zijn van Diversion, een organisatie die gastlessen geeft op middelbare scholen om onderling respect te bevorderen. Tijdens lessen willen ze taboes doorbreken over culturele, religieuze en seksuele diversiteit.
Maxe de Rijk
24 mei 2021
Verhalen

Online onheil

‘Ik heb zoveel te vertellen juf!' zegt Salima als ze hoort wat het onderwerp van de les is. 'Kunnen we snel beginnen?’ Ze roept de andere leerlingen te gaan zitten. ‘We gaan het hebben over Bilal Wahib!’
Maxe de Rijk
29 maart 2021
Verhalen

Blijven in een democratie

Het is begin maart, over twee weken zijn de verkiezingen. Terwijl Wilders moslims hun grondrechten wil afnemen, zijn mijn leerlingen bang dat ze na 17 maart het land moeten verlaten. 
Maxe de Rijk
15 maart 2021