Deze column verscheen eerder in Trouw.
Jordi zit vooraan in de klas. Zijn vuisten gebald, gezicht op onweer. Ik maak oogcontact. Hij staat op en loopt naar me toe. “Wat is er?” vraag ik. “Ik zie dat je je niet fijn voelt.”
Jordi wijst naar zijn etui. “Mijn gele stift is weg. Ik denk dat iemand hem gestolen heeft.” Woest kijkt hij de klas rond. Neutraal vraag ik: “Heeft iemand de gele stift van Jordi gezien?”. Verschillende handen verdwijnen in hun etui. “Ik heb hem juf!”, roept een meisje. “Kijk, dat is fijn. Wil je hem aan Jordi geven?”
Ik kijk Jordi aan: “Wat knap dat je naar mij toe bent gekomen om het te zeggen. Dat is vooruitgang, hè?” Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. “Ja, de oude Jordi was met spullen gaan gooien.” Trots gaat hij zitten.
Jordi zit nog niet zo lang bij ons in de klas. In zijn andere klas bij ons op school ging het niet meer. Hier kon hij het opnieuw proberen. Het is een voorbeeld van hoe we op onze school voor speciaal onderwijs samen zorgen voor alle leerlingen. Zo liep op het moment dat Jordi zijn stift kwijt was, een meisje uit mijn klas met de conciërge mee. Even uit de situatie stappen werkt vaak. Datzelfde geldt voor opnieuw gezien worden en je gewaardeerd voelen. Je merkt al gauw dat leraren elkaar én jou blijven steunen.
Lezingen, Workshops
& Advies
Lees mijn boek
‘Geen stress, we
gaan het maken!’
